یاد شهدای هفدهم شهریور ۱۳۵۷ گرامی باد.

پرده ۱۰۰۱: کاربر گرامی لطفا واحدهای خود را دستی انتخاب کنید، سایت آموزش به خدا پیوست.

اینجا  پری مهربانی نیست که عصایش جادویی اش را تکان دهد و به سیندرلا لباس مجلل بپوشاند. سیندرلا در این جهان اگر لباس بخواهد خود فروشی می‌کند، اگر شاهزاده را بخواهد کفشش را گم نمی کند، لباس زیرش را گم می‌کند. اینجا سیندرلا تا آخر عمرش با شاهزاده زندگی نمی‌کند، یک چند ماه که گذشت مهرش را می‌گذارد اجرا و با پولش خوش می‌گذارند.

اینجا خسرویی لازم نیست که فرهاد را از شیرین جدا کن. فرهاد خودش اولین دختری که زیباتر از شیرین دید، شیرین را رها کرده و به دنبال عشق جدیدش می‌رود. اگر بیستونی هم کند، احتمالا به هر کدام از معشوقه هایش می‌گوید برای تو کنده ام. اینجا مجنون ها هنوز انقدر دیوانه نشده اند که از چشم چپ لیلی و دماغی که با چند ملیون عمل هم درست نمی‌شود خوششان بیاید.

در این مکان، زورویی نیست که قهرمانانه بر علیه همه‌ی ظالمان قیام کند و پوزه‌ی آنها را به خاک بمالد. اگر چنین آدمی پیدا شود و همچین قدرتی داشته باشد وقتی آدم بدها را کشت خودش آدم بده خواهد شد. مگر احمق است که بخواهد برای مردم کاری کند؟ اگر هم کاری کرد و تلاشی کرد، همان مردم رو برویش می ایستند و تا توانستند از پشت و جلو و عقب به او چاقو می زنند.

اینجا کاوه پیدا نمیشود که بخواهد دستگاه ظلم را بر اندازد. کاوه ها خرج بچه هایشان انقدر زیاد است که ترجیح می‌دهند به جای انقلاب کردن کار کنند تا خانواده اش از گرسنگی نمیرد.  اینجا فریدون ها  با دستگاه قدرت می‌سازند و برای چند قران پول بیشتر ضحاک ها را میپرستند و برای مارهایشان مغز تازه می‌آورند.

اینجا مردم بچه هایشان را در کوه نمی گذارند که سیمرغ بزگشان کند. بچه هایشان را اگر نخواستند به چند صد هزار تومن می‌فروشند. بچه هایشان هم رستم نمی‌شوند، گدا میشوند. گدایی که جواب نداد دزد می‌شوند. وقتی دیدند  نمی‌توانند به آرزوهایشان برسند خفاش شب می‌شوند و به دخترها بیگناه  تجاوز می‌کنند.

اینجا سیاوش از آتش نمی‌گذرد، اگر گذشت از طناب دار نمیگذرد و اگر گذشت سنگسارش می‌کنند. کسی هم صدایش در نخواهد آمد که بیگناه بود، کسی بعد از دو روز نام سیاوش را هم یادش نمی‎آید.

اینجا شهرزاد قصه گو نمی تواند دل پادشاه را بدست بیاورد. پادشاه قصه حالیش نمی‌شود، حوصله این حرف ها را ندارد. هزار و یک شب  به شب دوم نرسیده سرش بر دار است.

اینجا دنیای واقعی است.  در دنیای واقعی بعد از شب سیاه، شبی سیاه تر می‌آید. بعد از زمستان یخ زده بهار نمیشود تابستانی سوزان می‌آید.  اینجا آدم بدها شکست نمی‌خورند تا آدم خوب ها تا آخر عمرشان به خوبی خوشی زندگی کنند. اینجا آدم خوب ها وجود ندارند، اینجا آدمها یا بدند یا بدتر.

اینجا افسانه نیست، خیال نیست و توهم هم نیست. اینجا دنیایی واقعی است.

—-

پینوشت: اندکی دچار خود سانسوری شدم

یا علی، روزگاری شده است که برخی برای باور داشتنم به تو احمق می پندارندم و برخی دیگر به خاطر بنده خدا دانستنت کافرم

به نام خداوند بخشنده مهربان

إِنَّآ أَنزَلنَـهُ فِى لَیْلَةِ الْقَدْرِ (۱) وَمَآ أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ (۲) لَیْلَةُ الْقَدْرِ

به یقین ما آن (قرآن) را در شب قدر نازل کردیم. (۱) و تو چه مى دانى شب قدر چیست؟! (۲) شب قدر

خَیْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْر (۳) تَنَزَّلُ الْمَلَـئِکَةُ وَالرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن کُلِّ أَمْر

بهتر از هزار ماه است. (۳) فرشتگان و «روح» در آن شب به اذن پروردگارشان براى (تقدیر) هر امرى نازل مى شوند.

(۴) سَلـمٌ هِىَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ (۵)

(۴) شبى است سرشار از سلامت (و برکت و رحمت) تا طلوع سپیده. (۵)

منبع

پی نوشت: هرچی فک میکنم نمی‌فهمم این روز یک نفر حزب الله ای نوشته یا سبزالله ای.

نخست برای گرفتن کمونیست ها آمدند،من هیچ نگفتم زیرا من کمونیست نبودم بعد برای گرفتن کارگر ها و اعضای سندیکاها آمدند من هیچ نگفتم چون عضو سندیکا نبودم. سپس برای گرفتن کاتولیک ها آمدند من باز هیچ نگفتم زیرا پروتستان بودم. سرانجام برای گرفتن من آمدند  ودیگر کسی برای حرف زدن باقی نمانده بود.

فرقی ندارد بر چه سواری، می‌خواهد فِراری باشد یا اتوبوس شرکت واحد. یک وظیفه داری، با سریعترین سرعتی که ماشینت راه می‌رود برانی. همه ماشین‌های دیگر  در خیابان دشمنند، می‌توانی نابودشان کنی. هر سوراخی که هست هدف است، وظیفه شرعی توست، پرش کن. هدف نهایی، غذا. اینجا یک قانون بیشتر نداریم- بی قانونی، لایی بکش، بزرگراه را دنده عقب برو، سبقت بگیر، راه نیست؟ از لاین مخالف استفاده کن. چراغ قرمز؟ این‌ها را امپریالیست غربی آفریده است تا تو را از افطار اول وقتت باز بدارد. عابر پیاده؟ لابد روزه خوار است که این ساعت آمده پیاده روی، لهش کن- ثواب دارد. پلیس راهنمایی و رانندگی؟ برو عمو جان، یک ساعتی هست که وسایل را جمع کرده اند و به دنبال درد شکم رفته اند.  رسیدی خانه؟ صدای اذان می‌آید؟ بشتاب به سوی بهترین عمل.

کسی در را باز نمی‌کند؟ به زنت زنگ می‌زنی؟ فاطی خانم بر‌ می‌دارد. گریه می‌کند، خدایا یعنی چه شده؟ دخترت وقتی رفته بود برای افطار نان تازه بخرد تصادف کرده، مرده است. قبول باشد.

———
پی‌نوشته ها

۱ نام این نوشته از بازی معروف نید فور سپید Need For Speed  گرفته شده است.

۲.فکر نوشتن این نوشته در چهار راه فاطمی، وقتی دو اتوبوس باهم کورس گذاشته بودند به ذهنم رسید.

۳.این نوشته همراه با گوش دادن به آلبوم The Black Halo – اثر Kamelot  نوشته شده است.

۴.احتمالا بعد از این نوشته مدتی طنز را کنار بگذارم.

ایران کشوریست که مردمش صبح فریاد زنده باد مصدق می دهند وعصر مرگ بر او. کاش می‌شد امروز را از تاریخ حذف کرد. زنده باد مصدق

کسانی هم هستند در خانه هایشان در تابستان  زیر باد کولرهایشان سرما می‌خورند و در زمستان‌ از شدت گرما لخت راه می‌روند.

دختر داستان: من فاصله ها رو می‌دیدم یاد تو می‌افتادم
امیرپویا: خوب همچین چیزی رو سند تو آل می‌کنی سوء تفاهم میشه
دختر داستان: سند تو آل نکردم، واسه تو بود.
امیرپویا(تو ذهنش): یا خدا، من که این دختر رو نمیشانسم، یک دفعه بیشتر ندیدمش. اون دفعه هم که دعوا شد آخرش. چند سالیم هست چت نکردیم. این حرفا چیه تحویلم می ده.  نکنه عاشقم شده باشه.
امیرپویا: مستی دختر داستان؟
دختر داستان: بابا چرا فک می‌کنی من مستم، قیافه اون پسره علی صبوری من رو یاد تو مینداخت . حالا هی رو من انگ دِرانک بذار.
امیرپویا(تو ذهنش): علی صبوری کیه، یا علی، من این ها رو نمی‌شناسم. من رو با یکی دیگه عوضی گرفته.  مست نیست، یا دیوونه شده یا موادی اکسی چیزی زده یحتمل… 
امیرپویا(تو حافظش): تو گودر یک چیزی نوشته بود راجبه فاصله ها ، یافتم، یافتم
امیرپویا: فاصله ها فیلمه؟!
دختر داستان: شیییییییییت، لیلی زن بود یا مرد…
امیرپویا: بابا خوب ما نداریم تی وی ایران، آنتنش یک چند سال پیش افتاد پایین، کسی نرفت وصلش کنه…
دختر داستان:بععععله. البته بعد انتخابات کلاس داره نداشتن تی وی ایران.بگذریم حالا، خلاصه، که ما سی شبی به یادت بودیم آقا…
امیرپویا (تو ذهنش): اُه اُه نه گویا عشقه جدیه، خدا رحم کنه … 
امیرپویا: به یاد کی من؟
احتمالا دختر داستان(تو ذهنش): ای بابا عجب گاگولیه. بپیچونمش برم تا دیوونم نکرده…
دختر داستان: هیچی بابا، ما رفتیم. بای فعلا
امیرپویا : بابای …
امیرپویا(تو ذهنش): اسمایلی نفس راحت کشیدن