فراموشی

تو مپندار که خاموشی من ، هست برهان فراموشی من …

بازگشت…

خوب بعد از مدت ها تونستم صفحه اصلی وبلاگ رو به روز کنم . هرچند موضوعی بود که می شد بیشتر و بهتر راجع بش حرف زد ولی ترجیح دادم که خیلی بازش نکنم و در حد همین آگهی باقی بمونه. یکی دو تا موضوع دیگه هم به نظرم می رسه روشون کار کنم که یکیشون سرقت ادبیه. حالا شاید نوشتمش شایدم نه…

می دونید که فصل امتحان ها شروع شده و هیچ وقتی تقریبا من ندارم برای رسیدگی به وبلاگ. بابت به روز نشدنش هم واقعا شرمنده. راستی تو این مدت که نبودم یک نشریه در آوردیم که هرچند برای دانشکده کامپیوتر ساخته شده ولی شاید برای مخاطب عام هم جالب باشه، اگه خواستین می تونین از اینجا دانلودش کنید.

زین پس سعی میکنم روز نوشته ها رو هر روز زنده نگه دارم. 

11/20/2009

یک روز خیلی خیلی معمولی

امروز کاملا یک روز معمولی بوده تا اینجاش. صبح پا شدم کامپیوتر رو روشن کردم و بنابر عادت اوتلوک رو باز کردم این دفعه در کمال حیرت دیدم شروع کرد با سرعت خوبی میل ها رو دانلود کردن؛ خوب طبیعی بود که ذوق زده شم.

یکی از کامنت هایی که تو میل هام اومده بود ماله ترانه علیدوستی بود. من طبیعتا کامنت گذار های مشهورم رو بیشتر دوست دارم مخصوصا اگر وبلاگ نویس های خوبی هم باشن. داشتم کامنت ایشون رو می خوندم که متاسفانه کاملا خورد تو ذوقم. کجای اسم من آخه پوریاست ؟بگذریم…

یک شنبه امتحان اسمبلی دارم و دارم باهاش سر و کله می زنم. یک داستانم داره کم کم تو ذهنم شکل میگیره که حالا اگر وقت شد می نویسمش. البته آپلود شدنش میمونه واسه وقتی که مسنجر دوباره درست شد. راستی بدجوری هوس کافه نشینی کردم، کسی پایه نیست؟

11/06/2009

کلاس زبان – اینترنت کند

اینترنت همچنان بسیار کند است، انقدر کند که از خیر دانلود کردن 300- 400 کیلوبایت میلم در آتلوک گذشتم و آنها را گذاشته ام برای شنبه که به دانشگاه می‌آیم. مسنجر هم همچنان به سختی و به زور پروکسی بالا می‌آید که آنهم با توجه به این که تنها یکی دو نفر بیشتر از هزار نفر فرندم آن نیستند ارزش تلاش کردن ندارد.

بازدید وبلاگ به طرز غیر قابل باوری با توجه به اینکه به روز هم نمی‌کنم بالا رفته است که دلیلش را متوجه نمی‌شوم.نکته جالب آن است که روز نوشته هایم وقتی به صورت اتوماتیک در فیس بوک اضافه می شوند با استقبال و کامنت دوستان به رو برو می شود.

امروز رفتم کلاس زبان ثبت نام کردم. هدیه تولد یکی از دوستان را خریدم و سپس به خانه برگشتم. ساعت 12:30 بود که از کلاس زبان زنگ زدند و گفتند آیا می توانم برای ساعت یک کلاسم را شرکت کنم یا نه که بعد از تعجب کردن بسیار آنرا رد کردم.

دوستانم هرکس دیروز به راهپیمایی رفته بود امروز خبر کتک خوردنش را شنیدم، خوشبختانه البته هنوز خبر مرگ یا دستگیری کسی را نشنیده‌ام.نکته اخلاقی آنکه هرکه دیروز رفته است کتک خورده است.

روزنوشته طولانی شد، بیشتر ازین نمی نویسم. اگر خبری بود و وقت هم بود شب به روز خواهم کرد. اینک باید به سراغ امتحان اسمبلی و کارهای مانده‌ی بازتاب بروم…

11/05/2009