بسیاری فیلمها هستند که توقیف شده و بعد از چند سال با سانسور یا بی آن رفع توقیف شده، به اکران عمومی در می‌آیند، مردم مثل مور ملخ به سینما می‌ریزند و سپس با دلسردی بسیار از سالنهای سینما بیرون می‌آیند، چون داستان و فیلمنامه به شدت وابسته به شرایط زمانی ساخته شدن فیلم هستند. نمونه‌ی آنها که چند ماه پیش اکران شد فیلم خاک آشنا بود. زمانی که داشتم ۳۰۰۰ تومان پول را صرف دیدن به رنگ ارغوان می‌کردم بسیار نگران بودم که چنین شود اما …

به رنگ ارغوان را بی شک می‌توان از بهترین فیلمهای ده سال گذشته سینمای ایران دانست. داستانی جدید و غیر تکراری، فیلم برداری در فضایی تازه و با نگاه به دردهای مشترک جامعه‌ی انسانی. به رنگ ارغوان ساخته کارگردان بزرگ سینمای ایران ابراهیم حاتمی کیا هرچند در غالب داستانی شبه سیاسی بیان می‍شود اما داستان دردهای بشری است. حکایت عشق است، مهر پدری، روح مبارزه و نمایانگر زندگی دانشجویان ایرانی و جامعه امروزی ایران.این فیلم نشان دهنده‌ی روح جوان امروزی ایران و تقابلش با جامعه‌ی سنتی است و تقابل روح انجام وظیفه که شاید در هیچ کس اندازه سربازان گمنام امام زمان وجود نداشته باشد و مردی عاشق. این فیلم برخلاف دیگر فیلمهای ایرانی که ماندگار شدند سعی نمی‌کند اشک بیننده را در آورد، تلخی را بیش از اندازه زیاد نمی‌کند و آدمها را سیاه و سپید رنگ نمی‌زند، میگذارد خاکستری بمانند. در ۹۷ دقیقه فیلم بیننده گاهی لبخند می‌زند، گاهی بغض می‌کند و گاهی هم قهقهه سالن سینما را بر می‌دارد، قهقه‌های که بیشتر به خنده تلخ می‌ماند. به رنگ ارغوان فیلمی است که فرقی نمی‌کند بیننده چه کسی باشد، میخواهد یک روشن فکر باشد، یک نقاد حرفه‌ای فیلم، یک فروشنده مواد خوراکی در بازار تهران، یک دانشجو یا رئیس جمهور. همه را راضی نگه می‌دارد، برای همه‌ی آنها حرفهایی برای شنیدن دارد و با همه ارتباط بر قرار می‌کند.

فیلم را نقد نمی‌کنم و تنها شما را دعوت میکنم آن را ببینید. بعد از “از کرخه تا راین” باور دارم این فیلم بهترین فیلم حاتمی کیا باشد و شاید از حرف کارگردان بهتر برای توصیف فیلم نباشد «این فیلم ساخته شد تا جاودانه بماند. من خوشحال و ممنونم از عزیزانی که باعث این اتفاق شدند. چیزی که باید بگویم این است که: «به امثال ما اعتماد کنید.»