نوفل لوشاتو خیابان عجیبیست . سر تا سرش پر است از سفارت کشور های مختلف . از واتیکان گرفته که کوچک ترین کشور دنیاست در یک سر و بریتانیا کبیر که روزی آفتاب در آن غروب نمی کرد در سر دیگر . در این خیابان دوست داشتنی یکی از عجیب ترین پیتزا فروشی ها ی تهران قرار دارد که از قضا اولین پیتزا فروشی آن نیز هست . این پیتزا فروشی آنقدر عجیب و دوست داشتنی است که تصمیم گرفته ام اولین نوشته از مجموعه نوشته هایم در باب رستوران ها و کافه های دوست داشتنی شهر تهران مر بوط به آن باشد .

فکر می کنم اولین نکته در باب پیتزا داوود آدرس غیر سر راست آن باشد به طوریکه حتی من نزدیک به ۴  سال است هر از چند گاهی آنجا میروم گاهی گم می شوم .  نوفل لوشاتو خیابانیست شرقی – غربی  بین جمهوری و انقلاب .  یک سر آن به ولی عصر می رسد و سر دیگر  به فردوسی . اگر از سمت ولی عصر با پای پیاده این خیابان را طی کنید به ترتیب به سفارت خانه های واتیکان ، ایتالیا ، فرانسه ، روسیه  و انگلستان می رسید . در این خیابان که از شرق به غرب هم یک طرفه است ، اگر از شرق به غرب می آیید ، کمی بعد از پل حافظ و کمی قبل از سفارت فرانسه کوچه  ی تنگی وجود دارد با خانه های قدیمی  به نام لولاگر . اگر این کوچه را تا انتها  بروید متوجه جعبه های نوشابه می شوید که بیرون مغازه ی کوچکی قرار گرفته اند . شما به مقصد رسیده اید . ایننجا پیتزا داوود است ، اولین پیتزا فروشی ایران .

پیتزا داوود مغازه کوچکی است که شاید به زور ده ، دوازده نفر در آن جا شوند و معمولا در ساعت های شلوغی جمع کسیری در بیرون آن نشسته اند . اگر تصمیم گرفته اید که برای اولین بار پیتزا داوود را امتحان کنید پیشنهاد می کنم کمی صبر کنید تا جایی در داخل گیرتان بیاید ؛ هر چند که خوردن پیتزا در هوای سرد زمستانی روی ماشین های مردم هم لذت خودش را دارد . اولین چیزی که بعد از وارد شدن به پیتزا داوود به نظر من جلب توجه می کند دیوار های آن است . دیوار هایی پر از اسکناس های کشور های خارجی ، تابلو و تسبیح . احتمالا  بعد از دیوار ها متوجه میز و صندلی ها خواهید شد .  چهارمیز  کوچک با چهار پایه هایی که از دور هم چندان راحت به نظر نمی رسند . احتمالا بعد از اینکه کمی کف کردید بالاخره تصمیم به سفارش دادن می گیرد  به دنبال منو می گردید  . پیتزا داوود تنها پیتزا دارد ، نه سیب زمینی ، نه سالاد و نه هیچ خوردنیه دیگری به جز پیتزا والبته نوشابه . یکی از چیز هایی که راجب پیتزا داوود دوست دارم منوی ساده ی آن است  که شامل پیتزاهای مخلوط ، سوسیس ، کالباس ، قارچ ، پنیر ، فلفل و پیاز است . برای دوستانی که کنجکاو قیمت ها هم هستند گران ترین پیتزا ۴۰۰۰ تومان است . به نظر من پیتزای مخلوط را سفارش دهید  . سفارش دادن در پیتزا داوود هم رسم و رسوم خودش را دارد .  اگر موفق شدید که خودتان را به جلوی مغازه برسانید احتمالا مرد بزرگ هیکلی را مشاهده می کنید با ریش های نسبتا بلند که بیشترشان هم به سفیدی می روند . بله شما درست حدس زدید . ایشان آقا داوود هستند ، موسس اولین پیتزا فروشی کشور . آقا داوود اگر حوصله داشته باشد اسمتان را می پرسد و انقدر باشما گرم  و صمیمی حرف می زند که  فکر می کنید ۳۰ سال است با هم دوستید  .  برسیم به سفارش دادن . فرض کنید که شما دو نفرید و  به حرف من هم گوش داده اید و می خواهید  پیتزای مخلوط را سفارش دهید . احتمالا با مقیاسی که از پیتزای جاهای دیگردارید دو عدد پیتزا مخلوط سفارش میدهید . اتفاقی که می افتد آنست که آقا داوود به سر تا پای شما نگاه میکند و می گوید  یکی بس است . وای بحالتان اگر چانه بزنید …

بعد از آنکه سفارشتان  را دادید ، آقا داوود  با دستان بزرگش برا یتان در فویلی آلمینیومی  مقدار زیادی کالباس ریخته و  با حجم زیادی آویشن تحویلتان می دهد .  این  کالباس  که ارزان ترین نوع کالباس موجود در بازار است پیش غذای آقا داوود است . پیش غذایی که بابت آن حتی یک ریال هم پول نمی گیرد . نکته جالب تر آنست که اگر قبل از حاضر شدن غذایتان کالباس ها تمام شد ، صدایتان می کند و دوباره همان حجم کالباس فدایتان می کند .

هنگامی که دارید کالباس ها را می خوردید زمان مناسبیست برای دقیق تر نگاه کردن به اطرافتان .  دیوار های پر از دلار و مارک و پوند و لیر است . دیوار دیگری با تسبیح زینت داده شده است . تسبیح های در اندازه های مختلف و رنگ های مختلف . اما فکر می کنم شاخص ترین زینت بخش پیتزا داوود نوشته   " لطفا خالی نبدید "   است .  من معمولا هنگام خالی بستن این نوشته را کشف می کنم

برسیم به مرحله آخر یعنی پیتزا خوردن . وقتی پیتزایتان حاضر شد آقا داوود صدایتان می کند یا در صورت شلوغیه رستوران پیتزایتان را دست به دست می دهد  تا به شما برسد  . پیتزایی که هرچند قطرش بسیار نیست اما ارتفاعش قطر را جبران می کند . پیتزا داوود ویژگی دیگری  دارد که خیلی ها هم نمی پسندند و آن  سس فراوانش است .   پیتزای آقا داوود علاوه بر آنکه از درون پر از سس است از بیرون نیز آتشفشانی از سس و آویشن را به یاد می آورد . پیشنهاد دوستانه من اینست که چند دقیقه ای صبر کنید تا پیتزا سرد شود باشد که راهی برای خوردنش پیدا کنید ؛ فراموش نکنید تکه ی اول سخت ترین تکه برای خوردن است . نکته  دیگر آنست که نمی توانید  این پیتزا  را بدون کثیف شدن دستتان میل کنید . البته آقا داوود قبلا به این مسئله فکر کرده است و بر همه ی میزها جعبه ی دستمال کاغذی و در زیر همه ی آنها سطل آشغالی پلاستیکی قرار دارد .

حساب کردن هم در پیتزا داوود قشنگ است . اگر به یک دیگر تعارف بزنید آقا داوود به تشخیص خودش تصمیم می گیرد که کدامتان باید حساب کنبد . راستی اگر پیتزایتان ماند  و تصمیم به بردنش گرفتید اینجا از جعبه خبری نیست . آقا داوود برایتان پیتزا را در فویل آلمینیوم می پیچد و البته کلی هم راجب گرم کردنش نصیحتتان می کند .

نمی دانم  ، پیتزا داوود پیتزا فروشی تمیزی نیست ، غذایش از نظر خیلی ها خوشمزه نیست  و  جایش هم راحت نیست . شاید غذایی که اینجا می خورید غذای خوبی نباشد ولی رستوران خوبیست .  جاییست که از غذا خوردن در آن لذت می برید . فراموش نکنید اینجا اولین پیتزا فروشی ایران است . صندلی هایی که بر آنها می نشیند بیشتر از شما سن دارد . راستی آنچه از داوود بیشتر از همه ویژگی هایش دوست دارم جمله ایست که هنگام رفتن می پرسد . جمله ای دو کلمه ای ، " سیر شدی ؟ "